Шөнөжин тамирчин хүүхэн тамирыг минь шавхлаа

Намайг Цэцэгээ гэдэг. Би жаахан охин шиг царайтай ч насанд хүрсэн, фитнессээр тогтмол хичээллэдэг бүсгүй. Олон жил дасгал хийсний үр дүнд биеийн галбир маань их өөрчлөгдөж, ялангуяа хөл, өгзөг маань хүмүүсийн анхаарлыг их татдаг болсон.

Би өөрийнхөө биеийн галбирыг харуулсан фитнесс зураг авах дуртай. Нуруугаа хотойлгон, дасгалын хувцастайгаа толины өмнө зураг авч сошиал хуудсандаа оруулна. Хөл, ташаа, бэлхүүс маань фитнессээр хичээллэсний үр дүнд нэлээд тодорсон болохоор дагагчдын тоо ч өссөн.

Найзууд хүртэл миний хамгийн содон төрхөөр тоглоом хийж хоч өгнө.

Би ч нэг их эмзэглэдэггүй.

Харин ч өөртөө итгэлтэй алхах дуртай.

Мөнгөө хэмнэх үедээ Нарантуулын комиссын бараанаас хүртэл бариу спорт хувцас олж өмсөнө.

Хайр дурлал, дотно харилцааны тухайд би нээлттэй хүн.

Найз залуутайгаа ч хүсэл сонирхлынхоо тухай нуулгүй ярилцдаг байлаа.

Нэг сэдэв бид хоёрын хооронд удаан хугацаанд яригдсан нь анал харилцаа.

Тэр өмнө нь хэд хэдэн удаа санал болгож байсан ч би шууд зөвшөөрөөгүй.

— Би сонирхож байгаа ч айж байна.

гэж хэлдэг байлаа.

Тэр ч,

— Хүсэхгүй бол огт хэрэггүй.

гэж хариулна.

Нэг талаар миний сониуч зан хөдөлнө.

Нөгөө талаар “заавал турших ёстой юм уу?” гэсэн бодол төрнө.

Би энэ төрлийн харилцааг хайртайгаа батлах шалгуур гэж үзэхээ больсон.

Хүн хайртай гэдгээ биеэрээ ямар нэгэн зүйл “батлах” албагүй.

Харин өөрөө хүсэж, аюулгүй санагдаж байвал насанд хүрсэн хоёр хүний хувьд хамтдаа туршиж болох л зүйл гэж бодсон.

Тэгээд нэг өдөр би өөрөө,

— Өнөөдөр туршиж үзэж болох юм.

гэж хэллээ.

Найз залуу маань бүр гайхаж,

— Үнэхээр үү? гэв.

— Тийм. Гэхдээ өвдвөл шууд зогсоно шүү.

— Мэдээж.

Би толины өмнө зогсоод өөрийгөө харлаа.

Өндөр өсгийтэй гутал өмсөж, фитнессээр хөгжүүлсэн биеэ хараад нэг талаар өөртөө итгэлтэй байсан ч дотроо бол сандарч байв.

Найз залуу маань над руу ойртож,

— Одоо ч бодлоо өөрчилж болно. гэв.

— Мэднэ ээ.

Бид эхлээд тэврэлдэн үнсэлцэж, тайвшрахыг хичээлээ.

Би ч түүнд,

— Яарахгүй шүү.

гэж дахин сануулав.

Тэр,

— Чи хэлсэн болгонд зогсоно. гэв.

Энэ нь надад хамгийн чухал байлаа.

Анхны оролдлого бодсоноос хамаагүй төвөгтэй санагдсан.

Бие өөрийн эрхгүй чангарч, би хүртэл,

— Түр боль.

гэж хэд хэд хэлэв.

Тэр тэр дороо зогсоно.

— Болих уу?

— Үгүй ээ. Жаахан амраад үзье.

гэж би өөрөө шийдсэн.

Тэгээд бид илүү удаан, болгоомжтой үргэлжлүүлэв.

Эхэндээ надад таатай гэхээсээ илүү хачин, хүчтэй даралт мэдрэгдэж байлаа.

Нэг мөчид бүр нүдэнд нулимс цийлэгнэж,

— Өвдөж байна.

гэж хэлэхэд...