Зуны халуухан учрал....

Хот суурин газрын тасралтгүй үргэлжлэх түгжрэл, компьютер ширтсэн стрессээс залхсан 27 настай Маралаа энэ зун хотын амьдралаасаа түр холдож, аавынхаа төрсөн сумын баяр наадмыг үзэхээр ганцаараа зорьжээ. Хэдхэн хоног амарч, хээр талын цэвэр агаарт гарч тархиа амраагаад буцах бодолтой ирсэн тэрбээр наадмын эхний өдөр төв талбай дээрх үймсэн олны дунд хөл алдан зогсоно.
Сумын төв талбай дээр бөх барилдаж, сур харваж, эргэн тойронд үндэсний дээлтэй хүмүүс хөвөрөн инээлдэнэ. Майхан асарууд хоорондоо холбогдож, хуушуур шарсан тосны үнэр агаарт тархжээ. Хотод өссөн Маралаад энэ бүхэн нэг л содон, бас дурсамжтай санагдана. Бага байхад аавыгаа дагаж ирж байсан энэ газар олон жилийн дараа огт өөр өнгөөр угтав.
Тэрбээр хурдан морины цувааг харахаар наадмын талбайн зах руу, уяачид цугладаг зүг рүү алхлаа. Хээр морьдын цол дуудах, хүүхдүүдийн инээлдсэн дуу сонсогдох тэр хэсэгт нэгэн залуу хүрэн мориныхоо хөлсийг хусаж зогсоно.
Боргил бор царайтай, өргөн мөртэй, сумын нэртэй уяачийн хүү Даваа морь арчилж зогсохдоо хажуугаар нь өнгөрөх хот маягийн хувцастай бүсгүйг анхааралтай ажиглав. Маралаа эргэн тойрныг сониучирхан харж байснаа гэнэт нэгэн танил царайтай нүд золгох шиг болоход нь зогтуслаа.
Даваа мориныхоо хазаарыг өлгөөд Маралаа руу дөхөж ирээд инээмсэглэв.
— Маралаа юу? Миний таньдаг тэр бяцхан охин мөн үү? — гэж Даваа гүн бөгөөд дулаахан хоолойгоор асуув.
Маралаа эхлээд гайхаж, нүдээ цавчив. Олон жилийн өмнө зун бүр суманд ирэхэд нь хамт тоглож, хонь тууж явдаг байсан тэр бор жаал хэдийнээ өндөр нуруутай, эр хүний сүр жавхлан бүрдсэн залуу болж өөрчлөгдсөнийг тэрбээр сая л анзаарлаа.
— Өө... Даваа мөн байна шүү дээ. Би бараг таньсангүй, — гэж Маралаа гайхсан бас баярласан холимог харцаар хэлэхэд Даваагийн царай гэрэлтэв.
— Би чамайг хот руу яваад эргэж ирэхгүй боллоо л гэж бодсон юмсан. Олон жил өнгөрчээ. Манай суманд тавтай морил! — гээд Даваа түүнтэй гар барин мэндэллээ.
Түүний халуун атга Маралаагийн гарт хүрэхэд бүсгүйн дотор яагаад ч юм сонин гэнэтийн чичиргээ гүйгээд өнгөрөв....