НАЙМАН НАСТАЙ ОХИН МИНЬ СУРГУУЛИАСАА ИРЭЭД ‘ЭЭЖ ЭЭ, ӨНӨӨДӨР НАМАЙГ АВАХ ГЭЖ ӨӨР НЭГ ЭЭЖ ИРСЭН’ ГЭЖ ХЭЛСЭН...ХАРИН КАМЕРЫН БИЧЛЭГИЙГ ҮЗЭЭД БИ ТЭР ЭМЭГТЭЙГ ТАНЬСАН ЮМ...

НАЙМАН НАСТАЙ ОХИН МИНЬ СУРГУУЛИАСАА ИРЭЭД ‘ЭЭЖ ЭЭ, ӨНӨӨДӨР НАМАЙГ АВАХ ГЭЖ ӨӨР НЭГ ЭЭЖ ИРСЭН’ ГЭЖ ХЭЛСЭН...ХАРИН КАМЕРЫН БИЧЛЭГИЙГ ҮЗЭЭД БИ ТЭР ЭМЭГТЭЙГ ТАНЬСАН ЮМ...

Охин минь тэр өдөр сургуулиасаа ирээд гутлаа ч тайлалгүй, намайг гал тогоонд хоол хийж байхад хажууд зогссон юм. Би түүнийг дахиад л ангийнхаа хүүхэдтэй муудалцсан байх гэж бодоод юу болсныг нь асуутал Хур-Од тун энгийн зүйл ярьж байгаа мэт тайван дуугаар хариулав. - Ээж ээ, өнөөдөр намайг авах гэж өөр нэг ээж ирсэн, гэхдээ би тэр хүнийг дагаагүй шүү. Би гартаа барьсан хутгаа тавиад охин руугаа эргэхэд тэр миний царайг ажиглан, - Та яагаад айчихав аа, тэр эгч таныг таньдаг гэсэн шүү дээ гэж хэлсэн юм.

Охин минь найман настай, хоёрдугаар ангид сурдаг бөгөөд бид түүнийг сургуулиас нь хэн авч болохыг гэртээ маш тодорхой ярьж тохирсон хүмүүс байлаа. Нөхөр Ганзориг бид хоёр ажилтай үед миний дүү ирдэг, бусад тохиолдолд охин сургуулийнхаа жижүүр багшийн хяналтад хүлээдэг байсан юм. Тиймээс танихгүй хүн ирсэн тухай сонсоод би эхлээд сургуулийн хамгаалалт, дараа нь охин маань тэр хүнтэй хэр удаан ярьсныг асуув. Харин Хур-Од миний санааг зовоосон дараагийн үгийг хэлэхдээ ямар ч айдасгүй, - Тэр эгч намайг хараад уйлсан, тэгээд таныг сайн байгаа болов уу гэж асуусан гэсэн юм.

Би охиноосоо тэр эмэгтэй ямар царайтай, юу өмссөн, өөрийгөө хэн гэж танилцуулсныг нэг бүрчлэн асуулаа. Хур-Од саарал хүрэмтэй, үсээ ардаа боосон, хацар дээрээ жижиг сорвитой эмэгтэй байсан гэж тайлбарлав. Тэр хүн өөрийгөө ээжийнх нь хуучин танил Мөнхцэцэг гэдэг хэмээн хэлээд охины цүнхэнд байгаа нэг зүйлийг асуусан ажээ. Мөнхцэцэг гэдэг нэрийг сонссон тэр мөчид миний нуруугаар хүйт дааж, арван хоёр жилийн өмнө эмнэлгийн архивын үүдэнд цус болсон гараа чичрүүлэн зогсож байсан эмэгтэйн дүр нүдэнд минь тодорсон юм.

Би Хадаан гэдэг, гучин зургаан настай, нөхөр охины хамт Улаанбаатарт амьдардаг жирийн нэгэн эмэгтэй. Өмнө нь хувийн эмнэлэгт бүртгэлийн ажилтан хийдэг байсан ч нэгэн аймшигтай явдлын дараа ажлаа сольж, өнгөрснийг аль болох мартахыг хичээсэн билээ. Тэр эмнэлэгт хорин тавхан настай Алимаа гэдэг бүсгүй учир битүүлгээр нас барж, Мөнхцэцэг хэмээх эмэгтэй түүний үхэлд сэжиглэгдсэн юм. Хэрэг эцэслэн шийдэгдээгүй ч би тэр шөнө өөрийн нүдээр харсан зүйлдээ итгэсээр арван хоёр жилийг өнгөрүүлсэн байлаа.

Би тэр даруй охиныхоо ангийн багш Жаргалсайхан руу залгаж, сургуулийн үүдэнд болсон явдлыг асуусан юм. Багш эмэгтэй хүүхдийг авах зөвшөөрөлтэй хүмүүсийн жагсаалтад байхгүй тул охиныг өгөөгүй, харин танихгүй хүн сургуулийн гаднах хүлээлгийн хэсэгт хэсэг зогссон гэж хэлэв. Тэр хүн Хур-Одтой ярьсны дараа хамгаалагчийн анхааруулгаар явсан бөгөөд сургуулийн гадна камерын бичлэг байгаа ажээ. Би утсаа тавиад Ганзоригт болсон явдлыг хэлэхэд нөхөр минь ажлаа орхиод шууд ирнэ гээд, охиныг ганцааранг нь хаашаа ч явуулахгүй байхыг захисан юм.

Маргааш өглөө нь бид хоёр сургууль дээр очиж, захиргааны ажилтны дэргэд камерын бичлэгийг үзлээ. Дүрс тод биш ч сургуулийн үүдний саравчин дор зогсож байсан эмэгтэйг би анхны харцаар таньсан юм. Тэр Мөнхцэцэг мөн байсан бөгөөд арван хоёр жилийн өмнөхөөсөө нэлээд турж, нүүрэнд нь үрчлээ суусан ч харц нь огт өөрчлөгдөөгүй байв. Харин бичлэгийн төгсгөлд тэр эмэгтэй Хур-Одын үүргэвчний гадна халаас руу гараа хийж, жижиг хар зүйл гаргаж ирээд удаан харснаа буцаан хийж байгаа нь харагдсан юм. - Энэ юу вэ гэж Ганзориг дэлгэц рүү тонгойн асуухад...