ХҮҮГИЙНХЭЭ ХУРИМАН ДЭЭР БЭРИЙНХЭЭ ЭЭЖИЙГ ХАРААД НӨХӨР МИНЬ ГЭНЭТ ГАРЧ ЯВСАН...ТЭР ШӨНӨ НӨХӨР МИНЬ НАДАД 31 ЖИЛ НУУСАН ҮНЭНЭЭ ХЭЛСЭН ЮМ...

Хүүгийнхээ хуриман дээр нөхрөө анх удаа хүнээс айж байхыг харсан юм. Төгөлдөр бид хоёр гучин нэгэн жил ханилсан, энэ хугацаанд түүнийг уурлаж, өвдөж, уйлж байхыг үзсэн ч тэгж царай нь цайхыг огт хараагүй. Бэрийн талын зочид танхимд орж ирэхэд тэр миний гараас атгаж байсан хуруугаа гэнэт суллаад, суудлаасаа босов. Би юу болсныг асуух гэтэл нөхөр маань бэрийн ээжийн зүг нэг харснаа хүрмээ аваад хаалга руу алхчихсан.

Тэр өдөр манай ганц хүү Эрхэс хорин есөн насандаа Амингоо гэдэг бүсгүйтэй гэрлэж байлаа. Амингоо хорин долоотой, даруухан, ажилсаг, манайд ирэх бүрдээ надад туслах гэж зүтгэдэг охин байсан болохоор би бэрдээ сэтгэл хангалуун байв. Түүний ээж Сувданчимэгтэй бид хуримын бэлтгэлийн үеэр утсаар хэд хэдэн удаа ярьсан боловч биечлэн уулзаж амжаагүй байсан юм. Харин нөхөр маань тэр эмэгтэйн нэрийг анх сонссон өдрөөсөө л хачин дуугүй болсон байсныг би хожим эргэн санасан.

Төгөлдөрийг дагаж гарахад тэр машины зогсоолын захад тамхи асаах гэж оролдож байлаа. Нөхөр маань арван хоёр жилийн өмнө тамхинаас гарсан хүн тул би бүр гайхаж, гар дахь асаагуурыг нь булааж авав. Тэр над руу харалгүй хэсэг зогссоноо “Номинцэцэг ээ, энэ хуримыг болиулах ёстой байсан юм” гэж хэлсэн. Би уурласандаа түүний мөрнөөс татаж эргүүлээд, “Хүүхдүүдийнхээ хамгийн сайхан өдөр чи юу яриад байгаа юм бэ” хэмээн асуув.

Нөхөр маань хариулсангүй, харин танхимын шилэн хаалгаар дотогш харсаар байлаа. Тэнд Сувданчимэг охиныхоо даашинзны хормойг засаж, хажууд нь буурал үстэй нэгэн эр зогсож байсан юм. Би тэр хүнийг бэрийн ээжийн хамаатан байх гэж бодоод тоосонгүй. Харин Төгөлдөр “Тэр хүн энд ирнэ гэж би бодоогүй” гэж шивнэхэд нь л нөхөр маань зөвхөн Сувданчимэгээс айгаагүйг ойлгосон.

Би түүнийг танхим руу буцааж оруулах гэж бараг арван минут гуйсан ч хөдөлгөж чадсангүй. Эцэст нь хүүгээ ганцааранг нь орхиж болохгүй учраас дотогш орж, аавынх нь даралт ихэссэн гэж худал хэлэв. Эрхэс санаа зовсон ч Амингоо түүний гараас атгаад тайвшруулж байлаа. Хурим үргэлжилсэн боловч би тэр өдрийн нэг ч дуу, нэг ч ерөөлийг бүтнээр нь сонсоогүй.

Орой зочид тарсны дараа гэртээ ирэхэд Төгөлдөр гал тогооны ширээний ард сууж байв. Өмнө нь манай гэрт хэзээ ч харж байгаагүй хуучин бор хавтас, элэгдсэн гэрэл зураг, шарласан хэдэн цаас дэлгэсэн байлаа. Намайг суухад тэр “Чамд хэлэх ёстой байсан нэг юм бий” гээд хавтасныхаа амыг хаав. Би түүнээс өөр эмэгтэйтэй холбоотой байсан эсэхийг шууд асуухад нөхөр маань толгой сэгсэрч, “Үүнээс ч муухай юм” гэж хэлсэн.

1995 оны намар Төгөлдөр аймгийн төвийн нэгдсэн эмнэлэгт түргэн тусламжийн жолоочоор ажиллаж байжээ. Тэр үед Сувданчимэг хорин гурван настай сувилагч, Батмөнх эмнэлгийн аж ахуйн жолооч, Чинбат авто баазын засварчин байсан гэнэ. Нэгэн бороотой шөнө эмнэлгийн хуучин фургон машинаар жирэмсэн эмэгтэйг мөргөсөн хэрэг гарчээ. Тэр эмэгтэй хорин зургаан настай, нэрийг нь Оюунгэрэл гэдэг байсан бөгөөд эмнэлэгт хүргэгдсэн ч амийг нь аварч чадаагүй аж.

“Тэр машиныг чи барьж явсан юм уу” гэж асуухад Төгөлдөр хэсэг чимээгүй суусан. Дараа нь “Үгүй, гэхдээ цагдаад намайг жолоодсон гэж мэдүүлсэн” хэмээн хэлэв. Би сонссон зүйлдээ итгээгүй учраас яагаад тэгснийг нь дахин дахин асуусан. Тэр над руу харж чадалгүй “Би нэг хүнийг хамгаалсан, тэгээд нэг хүний амьдралыг сүйрүүлсэн” гэж хариулсан юм.

Төгөлдөрийн ярьснаар тухайн шөнө Батмөнх машиныг жолоодож, Чинбат хажууд нь сууж явжээ. Тэд эмнэлгийн агуулахаас зөвшөөрөлгүй гаргасан барааг өөр газар хүргэхээр явсан бөгөөд энэ тухай илэрвэл ажлаасаа халагдахаас гадна эрүүгийн хэрэгт татагдах байв. Осол гарсны дараа Батмөнх Төгөлдөрийг дуудаж, машиныг өөрөө жолоодсон гэж хэлэхийг гуйсан гэнэ. Харин Төгөлдөр яагаад зөвшөөрснөө хэлэхдээ ам нь хэдэнтээ ангалзсан ч үг гаргаж чадсангүй.

Тэр үед би хорин дөрвөн настай, анхны хүүхдээ хүлээж байсан бөгөөд жирэмсний хүндрэлээр эмнэлэгт хэвтэж байлаа. Бид гэрлээд удаагүй, мөнгө төгрөг муутай, хоёр талын эцэг эхээсээ тусламж авдаг залуу гэр бүл байсан юм. Төгөлдөр миний эмчилгээ, төрөх хүүхдийнхээ ирээдүйг бодоод айж байсан гэж тайлбарлав. Гэхдээ түүний тэр тайлбар нэг хүний үхлийг нуун дарагдуулсныг зөвтгөж чадахгүйг би шууд хэлсэн.

Нөхөр маань бор хавтаснаас нэгэн гэрэл зураг гаргаж ирэв. Зурагт таван хүн эмнэлгийн хуучин машины дэргэд зогсож байсан бөгөөд тэдний дунд залуухан Төгөлдөр, Сувданчимэг, Батмөнх, Чинбат нар байлаа. Харин тав дахь хүн нь миний огт танихгүй, цагаан халадтай эмэгтэй байв. Төгөлдөр түүний нүүрийг хуруугаараа заагаад “Энэ Оюунгэрэл, ослоос гурав хоногийн өмнө авхуулсан зураг” гэж хэлсэн.

Би зургийг эргүүлж харахад ар талд нь хэдэн хүний нэр, зураг авсан он сар бичээстэй байлаа. Оюунгэрэл эмнэлгийн лабораторид ажилладаг, Сувданчимэгийн төрсөн эгч байсан аж. Тэгэхээр өнөөдөр манай бэрийн ээж болж ирсэн эмэгтэй тэр ослоор эгчийгээ алдсан хүн байжээ. Би нөхрөөсөө “Тэгвэл тэр чамайг таньсан байх нь ээ” гэж асуухад Төгөлдөр “Тэр намайг танихаас өмнө би түүнийг таньсан” гэж хэлсэн.

Гэвч дараагийн үг нь намайг бүр ч их гайхшруулав. “Би Сувданчимэгийг хараад хуримаас гараагүй, түүний хажууд зогсож байсан Чинбатыг хараад гарсан юм” гэж нөхөр маань хэлсэн....